Frans
1. Het Amerikaanse fiasco
In Frankrijk was de Dauphine een ongelooflijk succes: van 1957 tot 1961 was hij de best verkochte auto van het land. In het licht van die voorspoed besliste Renault om ook de Verenigde Staten te proberen verleiden met zijn kleine auto. Helaas werd de operatie overhaast uitgevoerd: na een bemoedigende start moest het merk massa’s onverkochte exemplaren terughalen. Het model was niet aan de lokale markt aangepast en het netwerk voor verdeling en onderhoud was te beperkt, wat tot zijn falen leidde.
2. De legende van de zak zand
Net zoals de 4CV droeg de Dauphine zijn motor achterin. Die architectuur maakte zijn rijgedrag ‘speels’ voor wie ermee overweg kon en… soms beangstigend voor de rest. Volgens de legende reden veel bestuurders rond met een zak zand van 50 kilo in de koffer (vooraan). De zwaardere vooras maakte het rijgedrag zo ‘evenwichtiger’. Een efficiënt recept? De meningen zijn verdeeld.
3. Alfa Romeo Dauphine
Ja, je leest het goed: Alfa Romeo heeft nog Dauphines geassembleerd onder licentie. Er zijn er zo meer dan 70.000 van gebouwd. Hoop echter niet op een pittige variant, want deze Dauphine verschilde slechts in een paar kleine details van de Franse versie. De Dauphine werd trouwens ook onder licentie geproduceerd in Spanje (Fasa) en Argentinië (IKA).
4. Van de Gordini tot de 1093
Om het gamma te verbreden vroeg Renault aan Amédée Gordini om een sportieve variant te bedenken. Alleen wou de directie niet al zijn voorgestelde ideeën overnemen wegens de hoge productiekosten, waardoor de uiteindelijke Dauphine Gordini nauwelijks pittiger was dan de standaardversie. Dat liet de deur open voor talrijke privé-tuners. Een van de vele was Pierre Ferry, die naar verluidt tot 180 km/u uit de Dauphine wist te halen.
De heilige Graal voor verzamelaars is echter de 1093, een in de fabriek geprepareerde variant met een specifieke motor, versnellingsbak en ophanging. Die had bijna 50 pk ter beschikking.
5. Elektrisch
Henney Kilowatt was een Amerikaans bedrijf dat aan het eind van de jaren ’50 rotsvast overtuigd was van elektrische aandrijving. Het nam de Dauphine als basis en ontwikkelde er een stekkervariant van met loodbatterijen. De eerste modellen waren weinig performant, maar in 1960 kwam een overtuigende versie: 90 kilometer rijbereik en een top van 90 km/u. Ze waren echter te duur en gezien de lage prijs van benzine in de VS werd de operatie een fiasco.
