Frans
1. Mercedes was niet van plan om hem te bouwen!
1952: Mercedes boekt een klinkende overwinning in de Carrera Panamericana met de W194. De gestroomlijnde look en de verbluffende prestaties van deze racewagen brengen een man op ideeën, een zekere Max Hoffmann, de Amerikaanse invoerder van Europese prestigewagens. Mercedes reageert wat terughoudend op het idee om de wagen te commercialiseren, maar Hofmann zag het potentieel en bestelde… 1.000 exemplaren! In 1954 werd de wagen voorgesteld op het autosalon van … New York, een teken dat Mercedes in de eerste plaats een Amerikaans cliënteel op het oog had.
2. De injectie van een jachtvliegtuig
Onder de motorkap van de 300 SL vinden we een blok terug dat naar hedendaagse normen eerder bescheiden lijkt: een 3 liter zes-in-lijn. Om te zorgen voor de nodige pk’s, schroeven de mecaniciens een mechanische directe injectie op de motor, een première in een seriewagen. Maar wat minder bekend is, is dat die injectie afgeleid was van die in de Messerschmitt jachtvliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog. Daarmee leverde de dikke zescilinder 215 pk aan 5.800 t/min. Het blok kreeg ook een droog carter.
3. Een dodelijke achteras
Voor comfortredenen koos Mercedes voor een pendelas achteraan. Helaas kon het variërende camber van dit systeem zorgen voor stevig angstzweet bij het gas lossen in de bochten...
4. Schitterende deuren… maar verschrikkelijk voor dagdagelijks gebruik!
Het buizenchassis en de enorme drempels zorgden ervoor dat Mercedes moest kiezen voor vleugeldeuren. Hoe spectaculair ze ook zijn, de deuren waren een ware beproeving tijdens het dagdagelijks gebruik: naast de nodige acrobatie om in te stappen, zorgden deze deuren er ook voor dat de ramen niet open konden. De 300 SL was dan ook een oven. Bovendien kwam bij regenweer al het water op de hoofden van de inzittenden terecht! Kleinere mensen hadden tenslotte heel wat moeite om de deuren dicht te doen...
5. Een veel betere roadster
De roadster die na de coupé gelanceerd werd in 1957 is vandaag wat minder gewild omdat hij natuurlijk de vleugeldeuren moet missen. Toch maakten zijn verbeterde achteras, de verluchting van het interieur en de remschijven die vanaf 1961 gemonteerd werden van de roadster een veel betere auto.
