Frans
1. Traction V8
Tijdens de ontwikkeling van de Traction was er sprake van een prestigieuze topversie met een vermogen van bijna 100 pk. Dat moest de 22 worden, met een huiseigen V8 van 3,8 liter, of in sommige prototypes een achtcilinder van Ford. Deze versie was krachtig maar kostte veel om te ontwikkelen en werd daarom net voor de productiestart geschrapt. De uiteindelijke topversie werd de 15/6, met een 75 pk sterke zescilindermotor. Er zijn een twintigtal 22’s gebouwd, maar ondanks vele zoektochten is daar vandaag geen enkele meer van te vinden.
2.Halfautomaat en faillissement
De Traction moest op alle vlak innoveren. Van een klassieke versnellingsbak kon dus geen sprake zijn. Er werd op een halfautomaat gestudeerd, maar bij gebrek aan tijd en geld ontwikkelde het merk uiteindelijk snel-snel een manuele drieversnellingsbak, die trouwens de Achilleshiel van het model zou worden.
De overhaaste ontwikkeling (18 maand), de krakkemikkige betrouwbaarheid van de eerste modellen, de moeilijke context en André Citroëns megalomane karakter stuwden het merk naar de rand van de afgrond. Michelin redde het bedrijf van de sluiting door de teugels over te nemen, maar André Citroën overleed een paar maand later aan een maagkanker.
3. Bijna 200 pk en directe injectie
Georges Regembeau was de tovenaar van Citroën. Begin de jaren ’50 ontwikkelde hij een zeer krachtige versie van de 15/6, met een motor met compressor en directe injectie, nog voor de Mercedes SL. Zijn 195 pk werden gecombineerd met een halfautomaat van zes versnellingen waardoor een topsnelheid van 210 km/u haalbaar was.
4. Hydropneumatische ophanging
Neen, niet de DS heeft de hydropneumatische ophanging ingewijd bij Citroën, maar wel de Traction 15/6 uit 1954. Het ging dan wel om enkel de achterwielophanging.
5. Bende misdadigers
Weerstandsleden, de Gestapo, bandieten en… politici, de Traction was de wagen voor allerlei soorten volk. De “gang des Tractions Avant” was een dievenbende die deels bestond uit voormalige collaborateurs. De groep was berucht om haar snelle, brutale en zorgvuldig voorbereide overvallen, en om haar leider Pierrot le Fou, de eerste Franse misdadiger die tot “staatsvijand” werd uitgeroepen.
